Hoe de AVC ineens een ere-escorte rijdt voor een paar globetrotters
Ook dit evenement begon weer met een mailtje van Voorzitter Jan: “Norman, wil jij hier even naar kijken?”
Het was een aanvraag van een mij niet bekend bedrijf in routenavigatiesystemen waarvan 2 mannen bedacht hadden dat het wel een leuk idee zou zijn om het hele Ijzeren Gordijn af te rijden. Dat hadden ze dan in 5 jaarlijkse zomeretappes verdeeld en dit jaar zou het megaproject afgerond worden.
De Iron Trail route
Nu is de AVC in praktische zin heel erg verbonden met de Koude Oorlog. Toen de club werd opgericht, hadden de meeste leden voertuigen afkomstig van de Nederlandse krijgsmacht uit de koude oorlog, die via Domeinen afgestoten waren en in de handel waren gekomen.
Het was een club van Nekafs, Dafs in alle soorten en maten, en de toenmalige voorzitter had een Soviet vrachtwagen en er reed ook nog een VW transporter rond. De handel was in die tijd ook heel erg gericht op die spullen, want de opkomstplicht werd afgeschaft dus heel veel spul dat door dienstplichtigen werd gebruikt, kwam ook in de vrije verkoop.
Zelf ben ik ook een kind van de Koude Oorlog. In 1982 was ik met mijn ouders op vakantie in West-Berlijn, heb ik de muur gezien en de Todesstreife aan de DDR kant, de VoPos met hun zijspanmotoren vanaf een observatieplatform bekeken, en in 1989 had ik net eindexamen VWO gedaan toen in November de muur opengebroken werd.
Kortom, bij de woorden “Ijzeren Gordijn” ging mijn hartje (ja, echt ,ik heb er toch een) wat sneller slaan. Mijn wagenpark is ook heel erg Koude Oorlog, dus dat kwam mooi uit.
Ik kreeg contact met Michel van de MyRouteApp, en samen bespraken we via mail wat er allemaal in de planning stond en wat zij graag wilden.
We kwamen uit op een “militair escorte” van hun laatste kilometers en een static show bij Shelter 611 op park Soesterberg, een prachtige feestlocatie in een voormalige Hardened Aircraft Shelter uit de tijd dat de USAFE nog met F15s (er hangt er eentje in het NMM aan de andere kant van het veld) vanaf Soesterberg opereerde.
Deze shelter is te huur voor al uw feesten en partijen
Shelters die sinds de jaren ’90 in onbruik raakten toen ze in Irak nogal onderhevig bleken aan door explosieven geïnduceerde betonrot..
Zo gezegd, zo gedaan. Als secretaris schrijf ik me toch al een slag in de rondte voor de club, dus een wervend verhaal geschreven en als evenement in de AVC agenda gezet. De respons was goed: er waren best veel leden die dit, ondanks dat het rijdend gedeelte slechts beperkt was, een leuk evenement vonden en de moeite namen om zich op te geven. Helaas viel de datum samen met Bunkerdag, waardoor sommige leden niet konden komen (en daar dan weer laat achter kwamen), maar uiteindelijk hadden we een mooie lijst met voertuigen en eigenaren bij elkaar.
Omdat Soesterberg en omstreken niet naast de deur is voor mij, kreeg ik veel praktische hulp van Erik van G die daar in de buurt goed bekend is en geholpen heeft met het vinden van de verzamelingslocatie en de route naar de Shelter. Er is in die weken veel heen- en weer gemaild, veel overleg geweest met Michel om te zorgen dat ons plan aansloot bij wat zij voor ogen hadden, en toen eindelijk alles gereed was, kwam op de valreep nog een wijziging in de route, die we hadden gemaakt in de MyRouteApp omdat die door Michel beschikbaar was gesteld aan alle deelnemers, in verband met onaangekondigde wegwerkzaamheden.
Dan zie je weer hoe handig een lokaal contactpersoon is bij evenementen.
De dagen voor de 30e werd er links en rechts nog hard gewerkt aan voertuigen. Mijn Iltis had een vers gelaste eindpijp gekregen, Jan moest ook nog een uitlaatje fixen,
Het verklaarde de herrie wel een beetje
Harry moest op zijn koelsysteem letten, Rob heeft keurig zijn Land Rover gewassen,
Onze voorzitter delegeert echt alles ;)
Cath heeft de Nekaf van camonet en benzine voorzien, etc. Voorpret is altijd een groot deel van een evenement.
Op zaterdagochtend reden Harry met zijn Land Rover S2 Carawagon, Cathalina en Dave met de Nekaf en ik met de Iltis, naar de loods van Jan om hem met bijrijder Nikky op te halen die met de GMC cargo naar Zeist zouden rijden.
Verzamelen bij de collectie Hensbroek
Daar kwamen ook bonusdochter Daphne en haar vader Erik L, en na een uitstekende bak koffie, een sanitaire stop en het bewijs dat Jan toch echt alles heeft in de loods en mij kon voorzien van witte tie wraps voor mijn witte showkentekenplaten, togen we richting Zeist.
Met gletschersnelheid reden we binnendoor naar Hotel Restaurant Oud London, waar iedereen bijeen zou komen inclusief de motormannen. Op zich ging dat heel ontspannen, totdat mijn koppelingspedaal en koppeling besloten hun relatie spontaan te beëindigen en het schakelen toch wel heel spannend werd.
En erger: stilstaan kon niet meer met draaiende motor in de versnelling, en de versnelling kon niet ingeschakeld worden met draaiende motor. Mijn bijrijder Erik L appte dit fenomeen naar Dave, die bijrijder was geworden van Harry, en Harry probeerde mij dan ook steeds de ruimte te geven om door te rollen bij stoplichten, rotondes etc. Dat ging vrij goed, hoewel ik enkele keren de auto even op een andere baan of voor iemand op een rotonde heb gegooid om te blijven rollen. Nou was dat een Audi, dus die kreeg waarschijnlijk gewoon karma voor zijn normale weggedrag.
De 3e versnelling bleek bijzonder vergevingsgezind, maar in de 3e wegrijden was helaas onmogelijk. Bij stoppen, en dat moest toch wel een paar keer, zat er niets anders op dan de motor uitschakelen, in de 1e versnelling schakelen, en dan starten met een beetje gas en optrekken, dan doorschakelen naar de 3e versnelling. Omdat mijn versnellingspook een beetje scheef gemonteerd zit, bleek ik ook een keer bij een stoplicht de achteruit in te kunnen schakelen. Dat werd bijna spectaculair, maar liep gelukkig goed af.
Toen we dan eindelijk de ruime parkeerplaats van Hotel Restaurant Oud London opreden, was de club al bijna compleet. Erik van G met de YA126, Rob met lange LaRo en watertrailer, Frans met de Dodge.
Mooi om al dat groen en bijbehorende leden op de parkeerplaats te zien. Ik was blij dat ik het gehaald had, en ging leunend op mijn kruk (slechte week voor een peesontsteking) iedereen gedag zeggen. Op dat moment kwamen de motorhelden Michel en Serge ook aan, die content keken naar al het groene materieel dat er stond.
Het was weer voor topless!
We hebben even kennis gemaakt, toen was er een run op de toiletten en konden we plaats nemen aan de voor ons gereserveerde tafeltjes.
Bijna niet te missen! Behalve als je erg naar de wc moet, dan loop je daar dus langs
Op een kluitje de schaduw opzoeken want het begon toch flink warm te worden
Toen we daar zaten kwam Hubert nog aan, die mij meldde dat hij mijn lichten maar even uitgezet had, waarvoor dank, en Joost die als niet-lid door een afhakend lid gecharterd was om met een Moto Guzzi het geheel op te luisteren.
Zitvleesverhalen worden uitgewisseld door de tweewielerrijders
Ik had een voicemail van Gijs dat hij zijn wagen niet gestart kreeg en op de Wegenwacht wachtte. Dat was balen, maar we hadden toch nog een mooi konvooi bij elkaar waar we het mee gingen doen.
Helemaal niks mis mee..
De lunch was uitstekend, er werd overlegd hoe we de route dan gingen doen. Waar ik bedacht had dat Serge en Michel triomfantelijk vooraan zouden rijden, wilden die liever achteraan rijden om het konvooi te kunnen filmen. Mijn rol was redelijk uitgespeeld omdat ik al mijn concentratie nodig had om zonder koppeling toch veilig te kunnen rijden, dus Erik v G werd konvooileider en ik zou zo goed mogelijk volgen. We hadden met het Bestuur afgesproken dat de lunch op rekening AVC zou zijn, maar toen Jan wilde betalen, bleek dat al gebeurd. Ik wist van niks, en zo bleek dat Michel de hele lunchrekening had afgerekend. Dat was onverwacht en wordt zeer gewaardeerd.
Zo gingen we na een laatste toilettage op pad. Zowel op de parkeerplaats van het hotel als onderweg trokken we veel bekijks. We veroorzaakten ook wel wat verwarring bij weggebruikers, die niet goed leken te weten wat ze moesten met een stoet militaire voertuigen. Serge en Joost probeerden met hun motoren e.e.a. te stroomlijnen bij kruispunten en rotondes, en dat ging overwegend goed. Uiteindelijk bereikten we de straat naar de toegangspoort van Park Soesterberg, waar we stilgezet werden om uitgebreid foto- en filmopnames te maken.
Dat ronde bordje gold niet voor ons
Het besef dat een tocht van 5 jaar, en een leven van langeafstandrijden, ten einde komt, doet iets met Michel
Meer Koude Oorlog dan dit, krijg je het bijna niet
De helden
Daarna werden we door de poort geleid naar het plein voor de shelter, alwaar we de voertuigen naast elkaar konden parkeren. Ook dat valt niet mee zonder koppeling, maar het verliep toch zonder kleerscheuren.
Rondje van het Huis
Toen we eenmaal stonden, kwamen Michel en Serge aangereden en reden symbolisch door de triomfboog, waarna de festiviteiten los barstten.
Binnen was een bar waar we gewoon drinken konden halen, en helemaal achterin de shelter waren de toiletten.
Er staan een paar AVCers in dat publiek..
Serge, die net zijn Odyssee heeft afgerond, neemt de microfoon over van Corjan die het lokaal allemaal (goed) geregeld had
Er waren toespraakjes over het hele gebeuren, totaal 32000 km met 2 motoren door een groot deel van Europa, en terwijl Jan en ik stonden te luisteren kwam iemand in groen gekleed naar me toe en stelde zich voor als Gijs. De Wegenwacht had zijn wagen gefixt, bleken de contactpuntjes te zijn die het gisteren nog wel deden en deze ochtend niet, maar hij was toch gekomen en aangesloten in de rij voertuigen. Super gedaan, Gijs!
De band begon te spelen, wij zaten vooral buiten,
Toffe live muziek
Jan en ik hebben van diverse kanten te horen gekregen hoezeer de aanwezigheid van de AVC gewaardeerd werd, ik had nog een tafel met zolderopruiming uitgestald maar het motorpubliek had weinig belangstelling, dus niks verkocht maar een handige plek voor de heerlijke nootjes, bitterballen en glazen fris van de cateraar.
Jan maakt zich nuttig en Harry maakt zijn 22e bitterbal soldaat
We zijn als groep en individueel flink op de professionele foto gezet door de 2 fotografen en hebben allemaal een fantastische dag gehad.
V.l.n.r. staand/rechtop Daphne, Dave, Erik L, Norman, Erik v G, Joost, Rob, Harry, Hubert, Jan, Frans
Op de grond Nikky en Cathalina
Erik van G had bij de laatste meters een "zet daar maar neer" moment, ontsteking liep heet. Nikky en Harry hadden over andere technische dingen
Praatje pot is altijd goed
Het was vanouds gezellig met een leuke groep leden,
de interactie met de ongeveer 250 motorrijders was ook leuk en gemoedelijk, het weer was prachtig en we stonden op een bijzondere locatie.
Erik L had een huddle met de jeugd bij de Nekaf
amateuropname
professionele foto
Iedereen was welkom. Je weet nooit waar mensen uiteindelijk toe geïnspireerd raken
Helaas liep mijn afspraak met de Wegenwacht spaak; die kon de juiste locatie niet vinden en ik had geen telefonische ontvangst in de shelter. Een nieuwe hulpvraag ging weer minstens 2 uur duren, dus besloten we om dan maar rijdend met zoveel mogelijk snelweg naar huis te gaan.
Jan zou met de GMC weer binnendoor rijden, ik wilde niet meer naar Hensbroek maar de snelste weg naar huis, dus met een kleine passagiersshuffle gingen Erik L en Daphne met Harry mee in de camper, Dave bij mij omdat ik best moe aan het worden was van pijnlijk lopen en ingewikkeld schakelen, en Cath solo in de Nekaf.
Terwijl we dat allemaal aan het regelen waren in de laan naast het park, was er aan de overkant een berger bezig een Mercedes op te laden. Gedeelde smart is halve smart, dus we hadden even contact. Toen de Mercedes eindelijk opgeladen was en ze begonnen te rijden, ging het alarm af. Dat werd uitgeschakeld, maar hij kon niet keren daar dus moest even een rondje over het industrieterrein. Dat alarm hebben we nog een paar keer gehoord voordat ze weer langskwamen en we nog even naar elkaar zwaaiden.
Jan draaide rechtsaf voor de kortste route, wij linksaf op de rotonde voor de route met minste snelheidswijzigingen; ik voorop met de Iltis, Harry daarachter en dan Cath. Toen bleek dat ik in mijn binnenspiegel vooral klaptafel zag, en een stukje van de bovenkant van de Camper van Harry. Goed genoeg. Met wat geluk en snelheidsmanagement kon ik de stoplichten met groen pakken, de rest kon aansluiten voor we de snelweg op draaiden. Met Harry afgesproken om ivm zijn koelproblemen niet harder dan 75 km/u te rijden. We werden door meerdere bijzonder auto’s ingehaald en er werd wederzijds gezwaaid, zo ook door een rode 2CV met een breed grijnzende chauffeur die waarschijnlijk nog jaren lang zal vertellen dat hij op de A27 wel 3 auto’s had ingehaald..
Net voorbij Utrecht dook Cath ineens een tankstation op, blijkbaar had ze Dave geappt dat ze er even af ging om het Camonet van de motorkap af te halen maar dat had hij nog niet gezien. Wij reden rustig door zodat ze weer aan zou kunnen haken, maar ze besloot verder binnenwegen te rijden, dus het waren verder Harry en wij.
Harry ging bij Avenhorn de A7 af richting Hensbroek, bij ons kon het gas er op en met een dikke 100 km/u naar huis. Niet meer hoeven stoppen tot op de oprit, dat ging lekker.
Verhalen vergelijken
We waren net uitgestapt toen daar een bekende Dodge de oprit op kwam draaien: Dik ging na een week mooi weer en Bunkerdag de Dodge weer omruilen met de Volvo bij ons in de straat, had ons zien staan en besloot even te buurten. Nog samen koffie gedaan, inmiddels kwam Cath ook binnen en hebben we rustig verder uitgeladen en de dag afgesloten.
Zondag toch maar weer de Wegenwacht erbij geroepen. Die verlekkerde zich aan de oude techniek, vertelde ook dat er niet zoveel mensen meer zijn die zonder koppeling nog kunnen schakelen en dat hij dit vele malen liever ziet dan elektrisch. Ik snap hem, dat heb ik ook. Maar hij zal toch steeds minder dit soort klussen krijgen, denk ik. Maar goed dat we een deel van deze techniek nog rijdend houden, en kunnen en mogen tonen aan mensen die dat waarderen.
Vanaf deze kant wil ik Michel, Serge en Corjan, en iedereen achter de schermen, heel erg bedanken voor een prachtig georganiseerd evenement en de gastvrijheid waarmee we zijn ontvangen. We hebben genoten van de dag, van de leuke gesprekken, de heerlijke catering en de toffe muziek. En van de cadeaubonnen en de lunch, niet te vergeten.
Ook dank aan de medewerkers van Hotel Restaurant Oud London die ons heel netjes en plezierig professioneel ontvangen hebben en weer op tijd de deur uit gekregen zodat het middagprogramma op tijd verliep. Aanrader.
En uiteraard dank aan alle deelnemers, de AVC leden Harry, Rob, Frans, Cath, Jan voor de tiewraps, Hubert voor het leveren van de YA314 en het redden van mijn accu’s, Erik van G voor de assistentie met de routeplanning en het leiden van het konvooi, Gijs voor het stug doorploeteren en toch nog verschijnen met zijn gerepareerde Jeep, en niet-lid maar net zo enthousiaste en altijd welkome Joost die met zijn Moto Guzzi KMar letterlijk kleur aan het konvooi gaf. Zonder jullie was het een kaal evenement gebleven.